Himno A Galicia (Los Tamara)

Himno A Galicia (Los Tamara)
Himno A Galicia (Los Tamara)
¡Ai! esperta adourada Galicia
dese sono en que estas merguzada,
do teu ríco porvir alborada
polo ceo enxergándose vai.
Xa cantando os teus fillos te chaman
e cos brazos, en cruz se espreguizan
malpocados o que eles cobizan
e un bico dos labios da nai.

Dése chan venturosa arrincado
pola man do meu negro destino
hasta mesmo soñando maxino
eses campos risoños cruzar.
E correr por as hortas e prados
onde leda pasou miña infancia
respirando a suave fragrancia
do xazmin, caravel, azahar.
Coido ver mirar esas rías serenas
escumando con barcos veleiros
e cantares oír feiticeiros
que en ningures tan doces oin.
Aínda creo sertir as labercas
que pineiran nos aires cantando
cando o sol vai as nubes pintando
de amarelo, de lume e carmín.
Eu soñei ver na cuma do pindo
adornados de mirto e loureiros
escritores, poetas guerreiros,
que sorrindo se daban a man.

(Continúa na pax. seguinte)
Eran eses o fillos máis caros,
que da patria aumentaron a gloria,
os seus nomes nos fastos da historia,
con diamantes grabados serán
Acordei adourada Galicia
e dos ollos chovianme as bágoas
quen puidera beber nas túas augas
e os teus aires feliz respirar.

De ti lonxe querido curruncho
eu morrendo estou de amargura
como a froita que vai xa madura
entre as silvas o vento guindou.
Teño envidia da libre anduriña
que ai chega por todos los maios
teño envidia das nubes e raios
o sureste a esa terra levou.
Polo diversos países que eu vaia
ti serás miña dolce memoria
mesmo entrar non quixera na gloria
sin primeiro pasar por ahí.
Sin primeiro pasar por aí .(Bis)