Pianista I Ja

Pianista I Ja
SÂodka Bazylia - tak si™ nazywa bar.
Zamkni™ty, bo min™Âa juü dwunasta.
Tak ciepÂo tu. Wychodzi‡ troch™ üal.
Ostatnie szklanki chowa barman.
Dopijam piwo, si™gam juü po pÂaszcz.
W kieszeni mam monet™ dla pianisty.
Nad klawiatur… widz™ smutn… twarz
na piramidzie nut - szklank™ whisky.

On mówi, Prosz™, powiedz jak to jest,
dlaczego wszystko trzeba chowa‡ na tym Ûwiecie?
Ja tu co noc na dwa, na trzy, na szeÛ‡,
a to jest przecieü caÂe moje üycie.
DziÛ rano zostawiÂa mnie dziewczyna,
bo jednej rzeczy ukry‡ nie umiaÂem
üe w chwili kiedy siadam do pianina
zapominam, üe mam dusz™ i mam ciaÂo.
Przerwa i spojrza gdzieÛ w mrok pustej sali,
a ja monet™ obracaÂem w palcach
Przepraszam, powiedziaÂem, pan zapali?
I czy pan mógÂby zagra‡ jeszcze tego walca
PatrzyliÛmy na siebie dobr… chwil™.
Barman ponuro patrzy na zegarek.
Wi™c wyszperaÂem par™ groszy na napiwek
i ruszyÂem w stron™ drzwi, przez pust… sal™.
Id…c myÛlaÂem, stary, widzisz, tak to jest.
To co mówiÂeÛ jest mi jakby sk…dÛ znajome.
To piwo i ty, i na ulicy deszcz
I kaüdy z parasolem w swoj… stron™
Na pewno wkrótce znajdzie si™ dziewczyna,
Co myÛli, czuje, kocha i potrafi
Wi™c zanim znowu si…dziesz jutro do pianina,
Wyrzu‡ tych kilka niepotrzebnych fotografii.