Sofðu Unga Ástin Mín

Sofðu Unga Ástin Mín
Sofðu unga ástin mín.
Úti regnið grætur.
Mamma geymir gullin þín,
Gamla leggi og völuskrín.
Við skulum ekki vaka um dimmar nætur.
Það er margt sem myrkrið veit
Minn er hugur þungur.
Oft ég svarta sandinn leit,
Svíða grænan engireit.
Í jöklinum hljóða dauðadjúpar sprungur.
Sofðu lengi, sofðu rótt,
Seint mun best að vakna.
Mæðan kenna mun þér fljótt,
Meðan hallar degi skjótt
Að mennirnir elska, missa, gráta og sakna.